-------------------------------------------
#Introduction
-------------------------------------------

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านร่มพฤกษา มวลหมู่บินร่าออกหาอาหาร เสียงระฆังจากหอคอยดังระงมดุจเพลงบรรเลงกล่อมผู้คนในอาณาบริเวณ

เช้านี้ ยังคงเป็นเช้าที่สดใสเหมือนเช่นทุกวัน

ผู้คนเดินขวักไขว่บนท้องถนน แต่ละคนต่างสวมชุดนักเรียนอันดูภูมิฐาน ใช่แล้ว ที่นี่คือโรงเรียน 'วันเดอร์ฟอร์ด' โรงเรียนเวทย์มนต์อันดับหนึ่ง แห่งเนอาโทรเปีย เมืองที่ได้ชื่อว่า 'มหานครแห่งเวทย์' แห่งนี้

"เร็วเข้าสิ แอนไทรเดีย เดี๋ยวก็สายหรอก"
"อะ.. อื้อ"

สาวน้อยคู่หนึ่ง กำลังวิ่งลัดเลาะนักเรียนคนอื่นที่กำลังย่างก้าวอยู่บนถนน
สาวน้อยผมยาวหน้าตาจิ้มลิ้ม วิ่งหอบอยู่ด้านหลัง  ผมยาวสรวยปรกเอวของเธอสยายไปตามแรงวิ่ง
สาวน้อยผมยาวปกไหล่ วิ่งนำอยู่ข้างหน้า เธอหันมาเรียกเพื่อนสาวให้รีบวิ่งตามไป

"มะ.. ไม่เห็นต้องรีบเลย นี่นา เอลิซ่า ยังไม่สายซะหน่อย"
สาวผมยาว เอ่ยขึ้น เพื่อหวังว่าเพื่อนเธอจะหยุดวิ่งให้พักเหนื่อยบ้าง
'แอนไทรเดีย ริเอลเรีย' คือชื่อ
 
"ไม่ได้ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พวกเรานะ"
'เอลิซ่า เบทซ์' หันกลับมาต่อว่า และยังคงวิ่งต่อไป

"ตะ.. แต่ว่า.."

แอนไทรเดีย เอ่ยเพื่อจะขอพักอีกสักครั้ง แต่ก็ต้องหยุดไว้ เธอรู้ดีว่า เอลิซ่า ไม่ยอมหยุดวิ่งง่ายๆ ดังนั้น แทนที่จะขอหยุดพัก สู้กลั้นใจวิ่งให้ถึงที่หมายโดยเร็วคงจะเป็นการดีกว่า

เดือนกว่าแล้ว ที่แอนไทรเดีย ย้ายมายัง เนอาโทรเปีย และเรียนที่โรงเรียนวันเดอร์ฟอร์ดแห่งนี้
เอลิซ่า คือ เพื่อนสนิทคนหนึ่งของเธอ แม้ว่าบุคลิก สาวมั่น ของเอลิซ่า จะต่างจาก สาวน้อยบอบบาง แบบเธอก็ตามที

"ถ้าไม่รีบไปปลุกหมอนั่น พวกเราก็ได้สายไปด้วยกันพอดี ฉันไม่อยากยื่นหน้าห้องนะ รีบๆหน่อย"
เอลิซ่า หยุดวิ่ง และมองไปยังอาคารหอพักชายที่ตั้งข้างหน้า ตรงประตูรั้วมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
เขาคือ 'หมอนั่น' ที่เอลิซ่าพูดถึง

"อะ.. อรุณสวัสดิ์ เจฟ" แอนไทรเดีย กล่าวทั้งทายทั้งที่ยังหอบแฮกๆ
"อ้าว ไหงวันนี้ นายตื่นเช้ามายืนรอแบบนี้ได้หล่ะเนี่ย"
"ถ้าต้องให้ผู้หญิงมายืนตะโกนโหวกเหวกหน้าหอชายทุกวัน ฉันว่าฉันสู้ทนตื่นเช้าๆ น่าจะดีกว่า"
'เจฟ' หรือ 'เจฟเฟิร์ด ฮาร์ท' เด็กหนุ่มตัวสูงใหญ่ กล่าวขึ้นด้วยท่าทางเซ็งๆ

"แหม รู้แบบนี้ ก้อดี"
"เอ่อ.. รีบไปกันเถอะนะ เดียวสาย"
"อื้อ"

เจฟ บิดตัว ก่อนจะเดินตามสองสาวไป เขาเป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของแอนไทรเดีย อาจเพราะเธอไร้เดียงสาจนทำอะไรพลาดอยู่เสมอ และได้เจฟกับเอลิซ่า คอยช่วยเหลืออยู่เสมอ จึงทำให้ทั้งสามคนสนิทกัน

"เฮ้อ แอนไทรเดีย เธอนี่หล่ะก็นะ เอลิซ่า บอกให้วิ่ง เธอก้อวิ่ง ไม่ดูตัวเองเลย ถึงได้เหนื่อยหอบแบบนี้ไง"
"แอนไทรเดีย น่ารักก็ตรงใสซื่อ แบบนี้ หน่ะหละน่า"
"อะ..เอ่อ"

"เห็นว่าเพราะ เธอมักจะเดินทางไปกับอาจารย์ของเธอบ่อยๆ ทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนนี่น่า ก็เลยตามใครไม่ทันอย่างนี้อ่าแหละ "
 เอลิซา เริ่มเปิดประเด็น

"อื้อ"
แอนไทรเดีย พยักหน้ารับ เมื่อถูกกล่าวถึงผู้เป็นอาจารย์
"มาสเตอร์หน่ะ เป็นนักเวทย์ที่ยิ่งใหญ่มาก .. "

"งั้นเหรอ" เจฟพูดขึ้น "น่าอิจฉาจังนะ"
"ฉันเองก้ออยากมีมาสเตอร์กับเขาบ้างเหมือนกัน แต่จอมเวทย์ส่วนใหญ่มักจะเลือกผู้ติดตามจากเหล่านักเวทย์ฝึกหัดที่ต้องเรียนจบจากโรงเรียนเวทย์มนต์ ซะด้วยสิ"
"เธอนี่ สุดยอดไปเลย"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" แอนไทรเดียปฏิเสธ
"ท่านเป็นพ่อของฉันเอง"

"เอ๋~ แล้วทำไมถึงเรียกว่ามาสเตอร์หล่ะ"
เอลิซ่า ทำหน้าสงสัย

"ท่านให้เรียกอย่างนั้นหน่ะ ฉันเองก้อไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน"

"เอาเถอะๆ รีบไปกันเถอะ ฉันไม่อยากยืนหน้าห้องนะ"
เอลิซ่า รีบตัดบท เมื่อเห็นแอนไทรเดียตีหน้าเหมือนไม่อยากเล่า

"อะ.. อื้อ"
ทั้งสามคน ต่างรีบวิ่ง จุดปลายทางคือห้องเรียน เพื่อดำเนินชีวิตไปตามปกติ

ดังเช่นทุกวันที่ผ่าน...

__________________________